مولایمان دعاگویمان است  ...

گناهانمان آمرزیده ...

دعا کنیم ظهورش را

معرفت را ...

من اگر از دله خودم خبر ندارم شما که خوب خبر دارید آقا

بارگناهانم آنقدر سنگین شده که از برایه توبه به دوشه دیگری می اندازم

اما درک این را ندارم که شما چه حالی میشوید از برایه گناهانه آشکار و نهانم

از بی معرفتی ها

از اینکه میگویم میشناسمت ، نامت را میدانم ، میشمارم که دوازدهمی اما

اما قصد ترک گناه ندارم حتی با یک گناه کمتر

یاابن الحسن روزهایم سخت میگذرد مولا جان

میگویند دعا کن درست میشود

آخر مولا جان با چه آبرویی

هرچه می خواهم دعا کنم  میبینم امام زمانم  را که نمی توانم بگزارم کنار و دعا کنم 

آخر میدانی مگر خوتان نفرمودید که  اِنّا غیرُ مُهمِلینَ لِمُراعاتِکُم وَ لاناسینَ لِذِکرِکُم

مولاجان به خدا دعا تان نمیکنم که توقع دعا کردن داشته باشم اما  کریمٌ من اولادِلکِرام را نمی توانم از یاد ببرم.

یاابن الحسن خسته ام آقا    خسته ....

          کاش میشد به شوق تو شقایقی باشم که گاهِ آمدنت را نظاره میکرد....

اما...

اما آمده ام آقا ....

مولا میدانم که رهامان نمیکنی آقا ....

و چند ماهیست عادتت باورمان شده  .... تاابد .... اگر بخواهیم.

  ((که فقط ۱۳ روزه از پیشه آقا برگشتم ... یا امام رضا همه ی ماهارو بطلبین آقا ))

و امروز سالگرد نوشته های تو

تویی که دوسال ، نوشته هایت را خواندن .

نوشته هایت برایه مهربان عالم

  و خدایا شکرت که وبلاگ نویسی رو از  نوشتن در وبلاگی شروع کردم که :

                                  تمام خلقت در انتظار اوست ...

اوکه مهربان عالم است

او که اگر از عمر دنیا تنها یک روز باقی مانده باشد وعده ی ظهورش را داده اند  .   

او که قطب عالم امکان است .

او که انتظار برایه ظهورش از برترین عبادات است .

اوکه ... .

                              دومین سالگرد نوشته هات مبارک وبلاگم .