صبحا دوست دارم مامانم و ببینم بهش بگم سلام اوونم سلام کنه و دعا کنه امروزم خیلی کارام وفق مرادم باشه و شاد باشم

دوست دارم روزایی که دیرم شده بابام منو برسوونه

دوس دارم تو ایام هفته یکی به یادم باشه و وقتی می بینمش کلی خوشحال شم اوونم همینطور

بعد با ذوق و شوق براش بشینم حرف بزنم ....

اما یه روزی میرسه که نمی تونی به همون مادر همون پدر مهربون همون دوست با وفا حرف تو بزنی

این موقعس که تازه یادت می یاد یه امام زمانی داری که می تونی باهاش حرف بزنی  تو روز به یادش نبودی

صبحا بهش سلام نکردی اما اوون به حرفت گوش میده حتی نصیحتت هم نمی کنه که ناراحت شی

عصرمان اباصالح ((علیه السلام)) با گناهانمان ....... 

 بود؟!

به راستی می ارزید شیشه دل مردی خدایی را بشکنیم برای حفظ دل سنگ خودمان؟!

نه! واقعا می ارزید و نه می ارزد ....

بیا لحظه ای چشما نمان را بر هم گذاریم و با بال خیال پرواز کنیم .

(( ما چه می کردیم ؟ سنگ بودیم یا سپر؟! خصم بودیم یا یار؟! داس در دستمان بود یا طرفدار یاس

 بودیم؟! ))

بیا دیدهایمان را باز کنیم .

هنوز فریاد یاری خواهی مردی به گوش می رسد  باز امامی ازنسل  همان پهلوان تنها و غریب

میان جماعتی غرق ریا و فریب  چشم به راه یاوران با وفا و دوستداران با صفا ایستاده است..... .!

چشمانش اشک آلود شود، خداوند چهره اش را بر آتش حرام

می کند.

 بحارالانوار ج44 ص285

.... عمو ما دیگه آب نمی خوایم کاش نمی رفتی کاش اصن نمی گفتیم تشنموونه کاش ....

اما ...!!!؟؟

با زبان کودکانه اش اینان را خطاب می کند : (( عمه ام گفته صدقه بر خاندان پیامبر حرام است .

این طبق را بردار و برو !))

امّا با همان خیال کودکانه نیز در می یابد که زیر این پارچه طعامی نیست باید گوهری درخشان

باشد که اینگونه تلألؤدارد.

دستهای لرزان رقیه به سمت پارچه می رود . پرده رابر می دارد....

وای من ! بابا این تو ای !؟ پس .. پس چرا اینگونه باز گشته ای ؟! بد نت کجاست بابا؟! جوابم را  نمی دهی ؟

بابا چرا پیشانیت؟ فرقت .. لبهایت چرا ؟؟!!!

بابا آب نخورده ای؟! تو هم مثل من تشنه مانده ای؟ نمی دانم چرا عمه ام را می زنند؟ همه را می

زدند ... مگه نمی دونستن که عموی من عباسه..!نگاه کن گوشهایم را می بینی! آن گوشواره ای که

 بهم داده بودی به زور دزدیدن

                              سلام ُ علی قلب الزینب الصبور

 پیمان ترین مردمانند؟ مگر پدرت مردنمایان نامردشان نخواند؟ مگر پاره های جگر برادرت با تو از بی وفایی

 آنان سخن نرانده اند؟ مگر...؟

می گویند روزگاری دشوار و نفسگیر! ودستهای خسته ام روایت دردهاست.اماقلبم می تپد ودلم به امید

زنده است.

صدای آب می آید.راستی چگونه است که تو در کنار رودی اینگونه زلال باشی وسرزمین لبهایت بیابانی باقی بماند !؟

چه می گویم ؟! این همان داستان غریب است که به جستجویش از مدینه تا بدینجا آمده ام.

.....